Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
00:00 - 02:00
Μαρία Μαρκοπούλου
02:00 - 04:00
Ηρακλής Ευστρατιάδης
04:00 - 06:00
Ηρακλής Ευστρατιάδης
06:00 - 07:00
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
07:00 - 10:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
10:00 - 10:10
Πόλυς Χαραλάμπους
10:10 - 11:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
11:00 - 11:05
Έμιλυ Βασιλειάδου
11:05 - 12:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
12:00 - 12:05
Έμιλυ Βασιλειάδου
12:05 - 13:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
13:00 - 13:10
Σπύρος Βασιλάκος
13:10 - 15:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα Deutsche Welle
15:00 - 15:10
Μάριος Παπαδόπουλος
15:10 - 16:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
16:00 - 16:10
Μάριος Παπαδόπουλος
16:10 - 17:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
17:00 - 17:15
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
17:05 - 18:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
18:00 - 18:10
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
18:10 - 19:00
Γιώργος Παυλίδης
19:00 - 22:00
Ανδρέας Βερναρδής
22:00 - 00:00
63 %
NE
10.1 km/h
45 %
W
6 km/h
80 %
SW
1.3 km/h
SE
5.3 km/h
63 %
N
4.2 km/h
93 %
NW
0 km/h

Από τη σοφία του Δασκάλου Κωστή Κολώτα.Των ημερών.

Γυρνώντας αυτές τις μέρες από σπίτι σε σπίτι, από τραπέζι σε τραπέζι, και κάποιοι από μια πράσινη τσόχα σε μια άλλη, λίγη σημασία δίνουμε σε βασικά θέματα και προβλήματα του τόπου. Και βέβαια στο κύριο ζήτημα, τη λύση του προβλήματός μας και το μέλλον αυτού του τόπου. Φαίνεται ότι, ιδιαίτερα αυτό το μέλλον, έπαψε να μας απασχολεί, αφού μπήκαμε. ή οσονούπω θα μπούμε, στον κόσμο των ονείρων μας, την Ενωμένη Ευρώπη. Κι υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν πως αυτή είσοδός θα μας λύσει, ή ότι έχει ήδη λύσει, όλα τα προβλήματα.

Γι΄ αυτό και δεν είχαμε πια να ανταλλάξουμε ευχές στα τηλεοπτικά κανάλια τη νύχτα που άλλαζε ο χρόνος. Γιατί, για να πεις μια ευχή, πρέπει να έχεις κάτι να ευχηθείς, να ποθείς ή να αναμένεις κάτι. Φαίνεται πως εμείς δεν ποθούμε και δεν περιμένουμε πια τίποτα. Ούτε καν τους βαρβάρους του Καβάφη, ούτε και κάποιον Γκοντό του Μπέκετ. Αφού μπήκαμε στην Ευρώπη, όλοι οι πόθοι μας και όλες οι προσδοκίες μας πραγματοποιήθηκαν.

Έτσι, λοιπόν, κι εκεί στην τηλεόραση, την ώρα που άλλαζε ο χρόνος, δεν ανατρέξαμε στο παρελθόν και δεν βρήκαμε καμιά ευχή να κάνουμε για το μέλλον. Βλέπαμε στο ένα κάποιους να μπήγουν μαχαίρια σε ένα ξύλο, λες και τα έμπηγαν ο ένας στην πλάτη του άλλου, και σε ένα άλλο να μαχαιρώνονται με λόγια φαρμακερά.

Και θα μας πούνε πως αυτά θέλει ο κόσμος, αυτά του αρέσουν, αυτά του δείχνουμε. Απόδειξη η μεγάλη ακροαματικότητα ή υψηλή τηλεθέαση. Κι ακριβώς αυτό είναι το τραγικό. Μέρα με τη μέρα, λεπτό με λεπτό, κάναμε τον κόσμο να αρέσκεται και να ζει με αυτά τα θεάματα κι ακροάματα, και μετά λέμε ότι αυτά θέλει. Όπως εθίζουμε στα ναρκωτικά ένα νέο, και μετά τον κυνηγούμε, και τον κατηγορούμε και τον τιμωρούμε σαν εγκληματία.

Το φοβερό δεν είναι το τέρας, έλεγε ο Χατζιδάκις. Το τέρας υπήρχε πάντοτε, σε όλες τις εποχές. Είτε αισθητική ασκήμια λεγόταν το τέρας αυτό, είτε κοινωνική ή εθνική αδιαφορία. Είτε απώλεια κάθε ανθρωπιάς κι αξιοπρέπειας. Το φοβερό είναι ότι συνηθίσαμε το πρόσωπο του τέρατος. Μας έγινε απαραίτητο. Ζούμε μαζί του. Κι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό. Και το θεωρούμε και όμορφο. Έκαναν ότι μπορούσαν να μας πείσουν γι΄ αυτό.

Καλή χρονιά, αγαπητοί αναγνώστες. Και για όσους ακόμα αντιστέκονται και περιμένουν κάτι, να τους το φέρει ο καινούργιος χρόνος.

Add to Νέα Σταθμού: 
0