Μαρία Μαρκοπούλου
00:00 - 02:00
Ειρήνη Λαλάκη
02:00 - 04:00
Ηρακλής Ευστρατιάδης
04:00 - 06:00
Ηρακλής Ευστρατιάδης
06:00 - 07:00
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
07:00 - 10:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
10:00 - 10:10
Πόλυς Χαραλάμπους
10:10 - 11:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
11:00 - 11:05
Έμιλυ Βασιλειάδου
11:05 - 12:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
12:00 - 12:05
Έμιλυ Βασιλειάδου
12:05 - 13:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
13:00 - 13:10
Σπύρος Βασιλάκος
13:10 - 15:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα Deutsche Welle
15:00 - 15:10
Δημοσιογραφικό Τμήμα
16:00 - 16:10
Δημοσιογραφικό Τμήμα
17:00 - 17:15
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
17:05 - 18:00
Δημοσιογραφικό Τμήμα
18:00 - 18:10
Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
18:10 - 19:00
Γιώργος Παυλίδης
19:00 - 22:00
Ανδρέας Βερναρδής
22:00 - 00:00
56 %
N
0 km/h
59 %
SW
9.7 km/h
61 %
NE
3.5 km/h
S
2.9 km/h
69 %
E
2.7 km/h
89 %
SE
0.5 km/h

Μια Ιστορία Ένα Τραγούδι: Νίκος Παπάζογλου - Πότε Βούδας Πότε Κούδας

09:20 23.10.2017

ΠΟΤΕ ΒΟΥΔΑΣ ΠΟΤΕ ΚΟΥΔΑΣ
ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΓΙΟΠΟΥΛΟΣ – ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ – ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ 1986


Το 1986 οι Πέτρος Βαγιόπουλος και Μανώλης Ρασούλης θα κυκλοφορήσουν το δίσκο «Πότε Βούδας πότε Κούδας», ο οποίος πήρε τον τίτλο του από το ομώνυμο τραγούδι. Τις παράξενες συνθήκες δημιουργίας αυτού του κομματιού θυμάται ο συνθέτης Πέτρος Βαγιόπουλος:
«Ήταν το 1986, και είχαμε κυκλοφορήσει την προηγούμενη χρονιά τον δίσκο «Εσύ και αν γίνεις υπουργός» με τον Ρασούλη. Είχα πάρει ένα τρίχορδο μπουζουκάκι που δεν έμαθα ποτέ να παίζω, αλλά εκεί πάνω στο τρίχορδο μου βγαίνει μια μουσικούλα, το κουπλέ του «Πότε Βούδας». Ήταν ωραίο... Πολλοί λένε: «Πώς γράφεις την μουσική αφού δεν ξέρεις να παίζεις ένα όργανο;». Δεν είναι, όμως, θέμα οργάνου, η μουσική. Το όργανο, κυρίως, βοηθάει το μυαλό και όχι το μυαλό το όργανο».
»… Λέω λοιπόν ας γράψουμε το τραγούδι με το μυαλό και μετά το περνάμε στην κιθάρα. Είχαμε τότε μαγνητοφωνάκι. Το γράφεις στο μαγνητοφωνάκι, το ακούς, αν σου αρέσει το κρατάς αν δεν σου αρέσει το σβήνεις. Όπως γίνεται και με τον στίχο, τον γράφεις σε ένα χαρτί κι αν δεν σου αρέσει το σβήνεις.
Μετά έγραψα την εισαγωγή και έγινε ένα ωραίο τσιφτετέλι, αλλά χωρίς στίχο! Οπότε, άρχισα να ψάχνω τον Μανώλη στην αδερφή του, στη φίλη του, στη Θεσσαλονίκη, στην Κρήτη. Ο Μανώλης χανόταν ως συνήθως, τότε δεν υπήρχαν και τα κινητά, οπότε άντε να τον βρεις…

Μου έρχεται, λοιπόν, μια ιδέα: Παίρνω τα περιοδικά που έβγαζε ο Μανώλης (είχε βγάλει 4 περιοδικά και 3 εφημερίδες) γιατί συνήθως εκεί ενώ έγραφε διάφορα, όταν ήθελε να προσδώσει κάτι παραπάνω στο κείμενο του, έβαζε επιπλέον και κανένα δίστιχο από κάτω.
Ψάχνοντας, στην τρίτη σελίδα, βλέπω το στιχάκι «πότε Βούδας, πότε Κούδας» και το «Έχω καταλάβει ήδη, πότε Ιησούς και Ιούδας της ζωής μου το παιχνίδι». Έτσι το είχε. Ταίριαζε απόλυτα με την μουσική που είχα γράψει και μου άρεσε πάρα πολύ το παιχνίδι της αυτογνωσίας, με το στίχο «έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι». Αυτό ήταν σε όλη του τη ζωή ο Μανώλης. Πέρασε από όλες τις θρησκείες τις μελετούσε, τον Χριστιανισμό, τον Ισλαμισμό κλπ. Το "Κούδας", όμως, δεν το είχα καταλάβει. Αναρωτιόμουν αν απλώς το έβαλε για να ταιριάξει το Βούδας με τον Κούδας, αλλά μετά μου είπε ο ίδιος ότι ο Κούδας ήταν ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής και ο ίδιος όταν ήταν μικρός έπαιζε πολύ ποδόσφαιρο στην Κρήτη προσπαθώντας να του μοιάσει!
Το «όλα είναι ίδια του μυαλού σου ροκανίδια» ήταν από μία ερώτηση που του είχαν κάνει: «Διάβασες Μανώλη την καινούρια συνέντευξη του Νταλάρα;» και απάντησε ο Μανώλης «Τι να διαβάσω ρε παιδί μου; Όλο ίδια και τα ίδια του μυαλού του ροκανίδια». Παίρνω λοιπόν και αυτή τη φράση.

Μετά, κάτω από μια φωτογραφία του Καψή, του τότε βουλευτή, έγραφε ο Ρασούλης: «Α, ρε υπουργέ… άλλο ο ανοιχτομάτης κι άλλο αβγουλομάτης». Τα παίρνω, λοιπόν, κι αυτά τα δυο, και φτιάχνω και το άλλο το στιχάκι.
Για το τρίτο στιχάκι, ο Μανώλης κάπου έγραφε ότι ήταν σε ένα ημιυπόγειο στην Κυψέλη και ως συνήθως κοιμόταν στις 4 με 5 το πρωί. Στις 7 το πρωί, όμως, κάθε μέρα, μαζεύονταν κάτι γειτόνισσες και κουτσομπόλευαν έξω ακριβώς από την πόρτα του. Έβγαινε λοιπόν εκείνος κάθε φορά και τους έλεγε «Κοιμάμαι! Τι κάνετε εδώ απ’ έξω;». Εκείνες τον κοιτούσαν με... ένα μάτι σα να έλεγαν: «Τι είναι αυτός ο μαλλιάς;…» και την άλλη μέρα το πρωί μαζεύονταν πάλι εκεί, έξω απ' την πόρτα του. Αφού το …σκηνικό επαναλαμβάνονταν, ένα πρωί ο Μανώλης ξεντύνεται - εντελώς τσίτσιδος, ανοίγει την πόρτα και τους λέει: «Και, λοιπόν, Τι έγινε παρακάτω;». Ε, τράπηκαν όλες σε άτακτη φυγή, και δεν ξαναπήγαν έξω από την πόρτα του. Κι εγώ, από αυτή την ιστορία, έγραψα το «Βρε δεν είναι εδώ το Σούλι, εδώ είναι του Ρασούλη» και βγήκε και το τρίτο στιχάκι.»

Γυρνάει κάποια στιγμή ο Μανώλης, ένα μήνα ήταν στο Λονδίνο, είμαστε στο σπίτι εκεί πέρα, πίναμε καφέ, κουβεντιάζαμε πως τα πέρασε και του λέω «να σου βάλω ένα τραγούδι που έγραψα κάνοντας μοντάζ από στιχάκια σου;». Το ακούει ο Μανώλης, τρελάθηκε. Λέει «φοβερό φοβερό, πάρα πολύ καλό. Μόνο που εδώ που γράφει για τον Ρασούλη να το αλλάξουμε». Του λέω «ρε Μανώλη εγώ τα έβαλα πρόχειρα. Τώρα εσύ αν θες άλλαξε τα όλα αν και εμένα το πρώτο ‘‘πότε βούδας πότε κούδας, έχω καταλάβει της ζωής μου το παιχνίδι’’ μου αρέσει πάρα πολύ». «όχι όχι, μόνο το τελευταίο να αλλάξουμε».

Τελικά όμως, με τα πολλά, έμεινε όπως είναι. Και αυτή την ιστορία την έγραψε ο Μανώλης στο οπισθόφυλλο του δίσκου που είχε βγει τον Οκτώβριο του ’86, ότι δηλαδή, είναι ένα μοντάζ δικό μου από το περιοδικό «Το Αβγό».
…Τώρα πια στα τσιφτετέλια, βάζουν πολλά αραβικά και τούρκικα στοιχεία. Το «Πότε βούδας…» είναι ένα ιδιαίτερο τσιφτετέλι δηλαδή έχει πολλές αλλαγές, φαίνεται ότι είναι εύκολο στο παίξιμο αλλά αν επιχειρήσει κανένας την πρώτη του εκτέλεση, το δικό μας δηλ. όχι του Παπάζογλου, θα δει ότι τα ακόρντα δεν είναι αυτά που παίζουν σήμερα στα κέντρα. Είναι πολύπλοκο γενικά, δεν είναι απλό.»

Και η απάντηση του Μανώλη Ρασούλη σε συνέντευξή του σχετικά με το τραγούδι:
Ερώτηση: Πώς σκεφτήκατε να θέσετε το «Κούδας» στον στίχο συνδυάζοντάς το με το «βούδας»;

Απάντηση: Η ουσία του βουδισμού είναι να παίρνεις τη ζωή σαν παιχνίδι. Ο Βούδας από τη μια πλευρά το δίδασκε αυτό και ο Κούδας από την άλλη δίδασκε το ίδιο, αλλά στο ανθρώπινο επίπεδο: Πως το παιχνίδι είναι η ξανακατακτημένη παιδικότητα που ονομάζουμε «βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο!». Γιατί ο Γιώργος ήταν «βραζιλιάνος» ποδοσφαιριστής, ήταν magic! Έτσι μου «έκατσε» πολύ στιχουργικά, το Βούδας – Κούδας. Και εγώ πλέον λέω «και Βούδας και Κούδας» δηλαδή έχουμε και το ανθρώπινο και το θεϊκό. Μακάρι να αντιλαμβανόμασταν τη ζωή μας σαν ένα παιχνίδι που έχει μαγεία, μας οδηγεί κάπου, στη γνώση, στην απελευθέρωση, στη λύτρωση. Να ζούμε όπως ο Κούδας έπαιζε μπάλα. Αέρινος, δυνατός, μάτζικ. Παιχνίδι με νόημα, ζωή με νόημα. Ελπίζω να βάλω κι εγώ –πολιτιστικά μιλώντας- γκολ στα δίχτυα της άγνοιας. [...] Όλοι οι άνθρωποι στο βάθος θέλουνε να αγαπάν και να τους αγαπάνε. Επομένως όταν το κάνεις πράξη, αυτό είναι το γκολ!

Έρευνα - Παρουσίαση : Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης
ΠΗΓΕΣ:
http://tvxs.gr
http://www.stixoi.info